Δευτέρα 2 Ιουνίου 2008

ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ




Επιτάφιος Περικλέους Λόγος Θουκυδίδου
Πίνδαρος - Ολύμπια
Πίνδαρος - Ίσθμια
Πίνδαρος - Πύθια
Πίνδαρος - Νέμεα
Ισοκράτης - Πανηγυρικός
Κέλσος - Αληθής λόγος
Ησίοδος - Θεογονία
Ησίοδος - Έργα και Ημέραι
Ησίοδος - Ασπίς
Πορφύριος - Περί Αγαλμάτων
Λιβάνιος - Θρήνος για τον Ιουλιανό
Λιβάνιος - Υπέρ των Ελληνικών Ναών
Όμηρος - Οδύσσεια
Όμηρος - Ιλιάδα | Ραψωδίες: Α/ Β/ Γ/ Δ/ Ε/ Ζ/ Η/ Θ/ Ι/ Κ/ Λ/ Μ/
Ν/ Ξ/ Ο/ Π/ Ρ/ Σ/ Τ/ Υ/ Φ/ Χ/ Ψ/ Ω/
Πορφύριος - Κατά Χριστιανών (Αποσπάσματα)
Φλάβιος Κλαύδιος Ιουλιανός - Κατά Γαλιλαίων
Φλάβιος Κλαύδιος Ιουλιανός - Μισοπώγων
Φλάβιος Κλαύδιος Ιουλιανός - Εις την μητέρα των θεών
Ηράκλειτος ο Εφέσιος Αποσπάσματα περί Φύσεως
Πλούταρχος - Αποφθέγματα Λακωνικά
Πλούταρχος - Ει Διδακτόν η αρετή
(αρχαίο κείμενο - απόδοση στα νέα ελληνικά)
Πλουτάρχου εκλογή περί αδυνάτων
Ξενοφών - Αθηναίων Πολιτεία
Ξενοφών - Λακεδαιμονίων Πολιτεία
Απολλώνιος Ρόδιος - Αργοναυτικά
Τυρταίος fragmenta (Θούριος)
Τυρταίος fragmenta
Σόλων fragmenta
Οι δέκα νόμοι του Σόλωνος
Δελφικά Παραγγέλματα
Φιλόγελως εκ του Ιεροκλέους και του Φιλαγρίου Γραμματικού
(ανέκδοτα αρχαίων Ελλήνων)
Επίκουρος - Κύριαι Δόξαι
Επίκουρος - Διαθήκη
Επίκουρος - Επιστολή προς Ηρόδοτον
Επίκουρος - Επιστολή προς Μενοικέα
Επίκουρος - Επιστολή προς Πυθοκλή
Αισώπου Παροιμίες
Αισώπου Μύθοι
Λυκόφρων testimonia
Αισχύλος - Προμηθεύς Δεσμώτης
Αισχύλος - Αποσπάσματα
Αισχύλος - Ευμενίδες
Αισχύλος - Χοηφόροι
Αισχύλος - Επτά επί Θήβας
Μένανδρος - Δύσκολος
Ευριπίδης - Ορέστης
Ευριπίδης - Ικέτιδες
Ευριπίδης - Ιφιγένεια η εν Αυλίδι
Ευριπίδης - Εκάβη
Ευριπίδης - Μήδεια
Ευριπίδης - Ρήσος
Ευριπίδης - Τρωάδες
Ευριπίδης - Ιφιγένεια η εν Ταύροις
Σοφοκλής - Αντιγόνη
Σοφοκλής - Φιλοκτήτης
Σοφοκλής - Τραχίνιαι
Σοφοκλής - Αίας
Σοφοκλής - Οιδίπους τύραννος
Σοφοκλής - Οιδίπους επί Κολωνώ
Σοφοκλής - Ηλέκτρα
Αριστοφάνης - Όρνιθες
Αριστοφάνης - Νεφέλες
Αριστοφάνης - Θεσμοφοριάζουσες
Αριστοφάνης - Εκκλησιάζουσες
Αριστοτέλης - Μετά τα φυσικά
Αριστοτέλης - Ηθικά Νικομάχεια
Αριστοτέλης - Ηθικά Ευδήμεια
Ορφέως Αργοναυτικά
Ορφέως Περί Λίθων (Λιθικά)
Πλάτων - Τίμαιος Κριτίας
Ξενοφών - Συμπόσιον
Ξενοφών - Απολογία Σωκράτους
Φιλόστρατος - Απολλώνιου Τυανέως επιστολαί
Παυσανίας - Αττικά
Ηράκλειτος ο Πόντιος - Ομηρικά Προβλήματα
Πλωτίνος - Εννεάδες
Λουκιανός - Αληθών Διηγημάτων
Ηροδότου Ιστορία
Διόδωρος Σικελιώτης Βιβλιοθήκης Ιστορικής Βίβλος Πρώτη
Πλούταρχος - Περί ηθικής αρετής
Ανδρέας Κάλβος - ΩΔΑΙ
Άγγελος Σικελιανός - Ο Διθύραμβος του Ρόδου
Ανωνύμου Έλληνος Ελληνική Νομαρχία (Ήτοι Λόγοι περί Ελευθερίας)
Νίκος Καζαντζάκης - Ασκητική
Ανώνυμου Ρητορικαί Λέξεις
Φλάβιος Κλαύδιος Ιουλιανός - Επιστολές

Επίκτητος - Εγχειρίδιον

Πλάτων - Συμπόσιον (ή Περί Έρωτος Ηθικός)

Μάρκος Αυρήλιος - Τα Εις Εαυτόν

Λογγός - Δάφνις και Χλόη
Σαλλούστιος - Περί Θεών και Κόσμου

Θεόφραστος - Περί δικαιωμάτων των ζώων

Αχιλλέας Τάτιος - Λευκίππη και Κλειτοφών

Πρόκλου - Περί τής καθ' Έλληνας ιερατικής τέχνης

Αλκίφρων - Επιστολαί

Πρωταγόρας - testimonia

Πρωταγόρας - fragmenta / fragmentum

Θεάγης - Περί Αρετής

Λουκιανός - Πως δει Ιστορίαν Συγγραφείν

Λουκιανός - Προς τον απαίδευτον και πολλά βιβλία ωνούμενον

Σήμος ο Δήλιος - Περί Παιάνων / Δηλιάς

Σιμωνίδου Επιγράμματα

Παρμενίδου fragment

Παρμενίδου - Περί Φύσεως

Πολυδεύκης Ιούλιος (Pollux) - Ονομαστικόν, βιβλίο 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7,
8, 9, 10

Λουκιανός - Περί Θυσιών

Λουκιανός - Εταιρικοί Διάλογοι

Εμπεδοκλέους Περί Φύσεως

Εμπεδοκλέους Καθαρμοί

Εμπεδοκλέους Επίγραμμα

Εμπεδοκλέους testimonia

Μέγα Ετυμολογικό Α/ Β/ Γ/ Δ/ Ε/ Ζ/ Η/ Θ/ Ι/ Κ/ Λ/
Μ/ Ν/ Ξ/ Ο/ Π/ Ρ/ Σ/ Τ/ Υ/ Φ/ Χ/ Ψ/ Ω/

Σούδα Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό

Αναξαγόρας Testimonia

Αναξαγόρας Περί Φύσεως (fragmenta)

Αναξίμανδρος Testimonia

Αναξίμανδρος fragmenta

Αναξιμένης Επιστολές

Αναξιμένης Testimonia

Αναξιμένης fragmenta

Φερεκύδης Testimonia

Φερεκύδης fragmenta



ΠΕΡΙ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΙΑΣ


Η χρήση των όρων “ειδωλολατρεία”, “ειδωλολάτρες”, “ειδωλολατρικές δοξασίες”, κλπ. με αναφορά στις θρησκευτικές αντιλήψεις των Ελλήνων, είναι ιστορικά καταδικασμένη! Χρησιμοποιήθηκαν σε μια ταραγμένη εποχή αδόκιμα και εντελώς συνθηματολογικά σε βάρος καθετί Ελληνικού και, παρέχοντας επίπλαστο “ηθικό έρεισμα”, υπέθαλψαν την καταστροφή των αριστουργημάτων της Ελληνικής Τέχνης, Αρχιτεκτονικής, και εν γένει του Ελληνικού Πολιτισμού (αγάλματα, ναοί, θέατρα, συγγράμματα, βιβλιοθήκες, κλπ.).

Δεν είναι όροι περιγραφικοί, αλλά υβριστικοί! Όσοι τους χρησιμοποιούν δεν το κάνουν για να περιγράψουν αντικειμενικά μια ανθρώπινη συμπεριφορά ή κατάσταση, αλλά θέλουν να εκφράσουν περιφρόνηση και υποτίμηση. Στο ερώτημα: “Τί είναι ειδωλολατρεία;” αφενός αδυνατούν και αφετέρου αποφεύγουν να απαντήσουν επί της ουσίας· τους αρκεί η συνειρμική ταύτιση με συγκεκριμένο κύκλο θρησκευτικών αντιλήψεων! Εξ αυτού του γεγονότος και μόνον θα αρκούσε να καταδειχθεί ότι όσοι χρησιμοποιούν τους όρους αυτούς, το κάνουν επί σκοπόν εξυβρίσεως, διότι:

α) γνωρίζουν ότι οι επίπλαστοι αυτοί χαρακτηρισμοί είναι πρόσφοροι να παράγουν εξωτερικά την εντύπωση καταφρόνησης ορισμένου προσώπου ή κύκλου προσώπων, άρα και ικανοί να προσβάλλουν την τιμή και την υπόληψή τους,

β) έχουν την πρόθεση και επιθυμούν να περιέλθει η προσβλητική εκδήλωση της τιμής στην γνώση ορισμένου προσώπου ή κύκλου προσώπων.

Ατυχώς και σε επίπεδο συνθηματολογίας, ως “είδωλα” χαρακτηρίστηκαν από τον Ιεχωβισμό και τον πρώιμο Χριστιανισμό τα αγάλματα... για να “προκύψει” στην συνέχεια, η μεγαλύτερη πολιτισμική καταστροφή στην ιστορία της Ανθρωπότητας: Πάνω από ένα εκατομμύριο ελληνικά αγάλματα έγιναν συντρίμμια!

Ωστόσο, λατρευτικά αγάλματα στις Εκκλησίες τους έχουν τόσο οι Καθολικοί Χριστιανοί και άλλα χριστιανικά Δόγματα, όσο και οι Βουδιστές... Αυτοί είναι ή δεν είναι “ειδωλολάτρες”; Διότι, εάν είναι, λόγοι “ίσης μεταχείρισης” θα επέβαλαν να απευθύνονται και προς αυτούς οι ίδιοι ή ανάλογοι χαρακτηρισμοί· εάν δεν είναι, τότε, αποδεικνύεται άνευ ετέρου αυθαίρετη, εσφαλμένη και υποκριτική η ταύτιση των αγαλμάτων με δήθεν “είδωλα”.

Η επιλεκτική, λοιπόν, χρήση των ανωτέρω όρων - χαρακτηρισμών καταδεικνύει ακόμα περισσότερο τον σκοπό εξυβρίσεως.

Επειδή, κατά τα ανωτέρω, η χρήση των χαρακτηρισμών αυτών σήμερα και μάλιστα με ανανεωμένη μορφή, όπως: “νέο-ειδωλολάτρες”, “νοσταλγοί της ειδωλολατρείας”, “περίεργοι τύποι”, κλπ. ... από οποιονδήποτε, με αναφορά στις θρησκευτικές αντιλήψεις, πεποιθήσεις και ιεροπραξίες των Ελλήνων (Αρχαίων και Σύγχρονων) συνιστά αδικαιολόγητη και ανεπίτρεπτη προσβολή τους, στοιχειοθετεί δε κατά Νόμον αδίκημα και, ιδίως, το αδίκημα της εξυβρίσεως και της συκοφαντικής δυσφημήσεως (άρθρα 361 και 363 ΠΚ), καθώς και το αδίκημα της καθυβρίσεως θρησκεύματος (άρθρα 198-199 ΠΚ), το οποίο διώκεται αυτεπαγγέλτως.

Επειδή, κατά το παρελθόν, η χρήση τέτοιων χαρακτηρισμών έδωσε έναυσμα και παρακίνησε μεγάλο αριθμό απληροφόρητων ατόμων σε φανατισμούς, λεηλασίες, σφαγές, και κάθε είδους καταστροφική συμπεριφορά σε βάρος των Ελλήνων και των δημιουργημάτων του Ελληνικού Πολιτισμού.

Επειδή και σήμερα, η χρήση τέτοιων χαρακτηρισμών δίνει έναυσμα και παρακίνηση σε εκδήλωση ανάλογων καταστροφικών συμπεριφορών, όσοι τους χρησιμοποιούν μεταβάλλονται σε ηθικοί αυτουργοί, διότι εκ προθέσεως καλλιεργούν μια αίσθηση απαξίας προς καθετί το αυθαίρετα και συνθηματολογικά χαρακτηριζόμενο ως “ειδωλολατρικό”, προκαλώντας την απόφαση σε άλλους -και δη κατά τρόπο φανατικό στο λεγόμενο “ποίμνιό τους”- να καταστρέψουν ό,τι έχει διασωθεί από τον Πολιτισμό της Αρχαίας Ελλάδος (βλ. τις πρόσφατες καταστροφές των αγαλμάτων της Ελληνιστικής Περιόδου, με απεικονίσεις του Βούδα, στο Αφγανιστάν, αλλά και στην Ελλάδα, τις καταστροφές στο ιερό του Απόλλωνος και Διονύσου στην Ραπεντώσα της Αττικής, κ. α.)

Επειδή η Ιστορία και τα πολιτιστικά επιτεύγματα των Αρχαίων Ελλήνων, σε κάθε τομέα, αποτελούν ακρογωνιαίο λίθο και αναπόσπαστο τμήμα της Παράδοσής μας, εμείς ως Σύγχρονοι Έλληνες, απόγονοι εκείνων και μέτοχοι των όσων μας κληροδότησαν, κατοικούντες στους ίδιους ιερούς τόπους που εκείνοι μεγαλούργησαν, αισθανόμαστε ιδιαίτερα υπερήφανοι αλλά και υπεύθυνοι για την διαφύλαξη και συνέχιση αυτής της Παράδοσης· γι΄αυτό και αισθανόμαστε βαθύτατη οδύνη και προσωπική προσβολή όταν ακόμη και σήμερα καθυβρίζονται, δυσφημίζονται και συκοφαντούνται ασύστολα οι Πρόγονοί μας ως δήθεν “ειδωλολάτρες” και μάλιστα μέσα στην ίδια την Ελλάδα, από πρόσωπα που καταχρώνται της θέσεώς τους και δη από “κατ΄ επάγγελμα και κατά συνήθεια” ιερωμένους!...



Ο ΘΕΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ


Ο ΘΕΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

«Πλην τους εχθρούς μου εκείνους τους μη θελήσαντας με βασιλεύσαι, αυτούς αγάγετε ώδε και κατασφάξατε αυτούς έμπροσθέν μου» Χριστός (Ιησούς) («Λουκάς» ΙΘ΄ 27-28) Τους εχθρούς μου εκείνους οι οποίοι δεν θέλουν εγώ να είμαι βασιλιάς σε αυτούς, φέρτε τους εδώ και κατασφάξτε τους μπροστά μου.

«Mη νομίσητε ότι ήλθον βαλείν ειρήνην επί την γην• ουκ ήλθον βαλείν ειρήνην, αλλά μάχαιραν. Μη νομίζεται ότι ήρθα να δώσω ειρήνη στη γή.Δέν ήρθα να δώσω ειρήνη αλλά κακό-πόλεμο-σφαγή». Χριστός (Ιησούς) («Kατά Mατθαίο» 10 (34-35)).

«Πυρ ήλθον βαλείν επί την γην, και τι θέλω ει ήδη ανήφθη! ... δοκείτε ότι ειρήνην παρεγενόμην δούναι εν τη γη; ουχί, λέγω υμίν, αλλ' ή διαμερισμόν. ... διαμερισθήσονται πατήρ επί υιώ και υιός επί πατρί, μήτηρ επί θυγατρί και θυγάτηρ επί μητρί, πενθεράν επί την νύμφην αυτής και νύμφη επί την πενθεράν αυτής». Χριστός (Ιησούς) («Kατά Λουκά» 12 (49-53)).

Βλέπουμε λοιπόν, ότι ο Ιησούς άλλοτε προτείνει το μίσος και την σφαγή, και άλλοτε προτείνει την αγάπη (η οποία είναι υπερβολικά νοθευμένη και γκρίζα, και στόχο έχει την υποδούλωση των λαών και την φυσική τους εξόντωση).

Αυτές οι επιταγές του Ιησού, ακολουθήθηκαν από τους μετέπειτα χριστιανούς, οι οποίοι αποπειράθηκαν την φυσική εξόντωση των Ελλήνων και άλλων λαών.

Οι σφαγές και οι βασανισμοί των Ελλήνων ήταν απλά η εκτέλεση των προσταγών του Ιησού.

Μην ξεχνάμε βέβαια, ότι ο Χριστός, είναι μια επινόηση του Παύλου (Σαούλ), ο οποίος κατασκεύασε με ψεύτικο τρόπο τον χριστιανισμό μιμούμενος τον κατά πολύ αρχαιότερο Ινδό θεό Κρίσνα (1200πχ).

Αντιγραφή του Ινδού θεού Κρίσνα είναι ο χριστιανισμός

ο χριστιανισμός μιμήθηκε τον κατά πολύ αρχαιότερο Ινδό θεό Κρίσνα (1200πχ). Ο συγγραφέας Γιώργος Γρηγορομιχελάκης στο βιβλίο του: «Δεκαπέντε Εσταυρωμένοι και Αναστημένοι Σωτήρες» των εκδόσεων (Δαδούχος) εντοπίζει 121 σημεία αντιγραφής. Τα κυριότερα είναι: (Ο Κρίσνα γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου από παρθενογέννεση,ο πατέρας του ήταν ξυλουργός, ο Θεός του οποίου είναι μέρος είναι τριαδικός, σταυρώθηκε ανάμεσα σε δύο ληστές, αναστήθηκε, τον είχαν προφητεύσει Ινδοί προφήτες, δήλωνε ότι δεν ήρθε να αλλάξει τον Ινδουισμό αλλά να τον συμπληρώσει, ο (κακός) θεός Κάμσα έσφαξε όλα τα νεογέννητα της περιοχής προκειμένου να τον δολοφονήσει, αλλά οι γονείς του, φυγάδεψαν το νεογέννητο Κρίσνα κλπ).

Επίσης, στο παλαιότερο σε σύγκριση με τον χριστιανισμό ιερό βιβλίο των Περσών «Ζενταβέστα», ο θεός Αχουραμάσδα στέλνει τον άγγελό του να ενημερώσει την παρθένο Ντουγκντώ ότι θα γεννήσει με θεική επέμβαση, τον σωτήρα του κόσμου, Ζαρατούστρα. Επίσης ο Παύλος μιμήθηκε τις Ελληνικές ρήσεις περί αγάπης.

Ο Χριστιανισμός με πολλούς τρόπους είναι ένα εκδηλωμένο μίσος, σε πολλά ακόμη σημαντικά θέματα, όπως η υποτίμηση της γυναίκας. Και, αυτός είναι ο σημαντικότερος λόγος για τον οποίο ο Χριστός είναι Εγκληματίας: αποτελεί εκδηλωμένο μίσος προς τις γυναίκες, προχωρεί στην υποτίμηση της γυναίκας, ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ Ο ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΠΕΚΛΕΙΣΕ ΑΠΟ το θείο επίπεδο, ενώ πάντοτε σε όλους τους λαούς αντιπροσωπευόταν. Όλοι οι λαοί έχουν και ΘΕΟΥΣ και ΘΕΕΣ. Μάλιστα ο αδογμάτιστος χαρακτήρας της Ελληνικής Θρησκείας επιτρέπει σε μια γυναίκα να λατρεύει την ανώτατη θεότητα ως θηλυκή (Ευρυνόμη, Μητέρα των Θεών, Αγαθή Θεά, Φύσις, Ειμαρμένη, κλπ). (Για παράδειγμα, στην ιερή άλτη της Ολυμπίας, λατρευόταν και ο Δίας, και η Μητέρα των Θεών (Ο ναός της ήταν το «Μητρώον», που βρισκόταν ακριβώς μπροστά στη είσοδο του σταδίου)). Η Μητέρα των θεών ονομάζεται και Αγαθή Θεά. (Για παράδειγμα, στον Πειραιά (Αρχαιολογικό Μουσείο), υπάρχει το αναθηματικό ανάγλυφο του Πυθόνικου στην Αγαθή Θεά, όπου απεικονίζεται σε μεγαλύτερη διάσταση από τους λατρευτές της, κάτι που συνηθιζόταν στις απεικονίσεις των θεών. Στο άνω μέρος της στήλης, αναγράφεται ότι αφιερώνεται στην Αγαθή Θεά).

(Να θυμίσουμε επίσης, ότι παλαιότερα και οι Εβραίοι λάτρευαν γυναικείες θεότητες καθώς ήταν πολυθεϊστές. Μερικοί από τους σημαντικότερους θεούς των Εβραίων, είναι: η Ασερά (Γαία), η Σεκινά, ο Ανάτ (Άρης), ο Σαπς (Ήλιος), η Γιαρίχ (Σελήνη), κλπ).

Την πρακτική της απαξίας προς το γυναικείο φύλο του Ιησού Χριστού ακολούθησαν (ακολουθώντας το παράδειγμά του) οι κατοπινοί χριστιανοί, και απέκλεισαν την γυναίκα από την ιεροσύνη και από κάθε μορφή πνευματικότητας και κοινωνικής συμμετοχής. Οι γυναίκες δεν μπορούσαν να γίνουν ιέρειες, δεν μπορούσαν να μπαίνουν στο ιερό της χριστιανικής εκκλησίας, δεν μπορούσαν να συμμετέχουν σε καμία οικουμενική σύνοδο. Ο χριστιανισμός, έχει μόνο πατέρες της εκκλησίας, δεν υπάρχουν μητέρες της εκκλησίας.

Ο Χριστός διέχυσε μισογυνισμό, σκότος, λες και αυτόν δεν τον γέννησε μάνα. Την εποχή που υποτίθεται ότι έζησε, στην Παλαιστίνη, λατρεύονταν, εκτός από τις εβραϊκές θεότητες που αναφέραμε, και πολλές γυναικείες θεότητες διαφόρων άλλων λαών. Όμως αυτός διάλεξε να λανσάρει το μόνο θεό της περιοχής που δεν καταδεχόταν την ύπαρξη και την λατρεία γυναικείας θεότητας: τον Γιαχβέ.

Μάλιστα, όπως αναφέραμε, ο Χριστός, απείλησε με σφαγή όποιον δεν θα δεχόταν το ανόητο μισογυνικό δόγμα του. Έτσι, με τις απειλές, νόμισε ότι θα κάμψει το ηθικό των γυναικών, και ότι δεν θα τολμήσουν ποτέ να λατρέψουν γυναικείες θεότητες.

Εκεί όμως που η Χριστιανική κακοήθεια περνάει κάθε όριο, είναι στον κύριο εκπρόσωπό της, τον Θεό του Χριστιανισμού:

¨και Κύριος επέρριψεν αυτοίς λίθους χαλάζης εκ του ουρανού έως Αζηκά,και εγένοντο πλείους οι αποθανούντες διά τους λίθους της χαλάζης η ούς απέκτειναν οι υιοί Ισραήλ μαχαίρα εν τω πολέμω...και έστη ο ήλιος και η σελήνη εν στάσει,έως ημύνατο ο Θεός τους εχθρούς αυτών¨ (Ιησ.Ναυ.Ι΄11-13)

Εδώ ο Κύριος σκοτώνει περισσότερους δια λίθων χαλάζης απ΄όσους οι Εβραίοι δια της μαχαίρας.Πιο αποτελεσματικός ο Κύριος.....φυσιολογικό αλλοιώς τι Θεός θα ήτο!Επειδή όμως νυχτωνε και οι Εβραίοι δε θα έβλεπαν καλά για να τους σφάξουν όλους, ο Γιαχβέ σταμάτησε μέχρι και τον ήλιο και την σελήνη(!!!).

¨και τας σφηκίας αποστελεί Κύριος ο Θεός σου εις αυτούς,έως αν εκτριβώσιν οι καταλελειμένοι και οι κεκρυμμένοι από σου...και καταναλώσει Κύριος ο Θεός σου τα έθνη ταύτα από προσώπου σου κατά μικρόν-μικρόν ου δυνήση εξαναλώσαι αυτούς το τάχος,ινά μη γένηται η γη έρημος και πληθυνθή επί σε τα θηρία τα άγρια.Και παραδώσει αυτούς Κύριος ο Θεός σου εις τάς χείρας σου και απολείς αυτούς απωλεία μεγάλη,έως αν εξωλοθρεύσητε αυτούς¨ (Δευτερονόμιον Ζ΄20)

Για να μην γλυτώση κανείς ο Κύριος στέλνει και σφήκες για να εντοπίσουν όσους θα έχουν κρυφθή(!!!).Η γενοκτονία όμως πρέπει να γίνη σιγά σιγά μη τυχόν και ερημωθή η γη και γεμίση με άγρια θηρία(!!!).

¨ου ζωγρήσατε απ΄αυτών πάν έμπνεον,αλλ΄ή αναθέματι αναθεματιείτε αυτούς,τον Χετταίον και Αμορραίον και Χαναναίον και Φερεζαίον και Ευαίον και Ιεβουσαίον και Γεργεσαίον,όν τρόπον ενετείλατο σοι Κύριος ο Θεός σου¨ (Δευτ.Κ΄16)

Να μην συλληφθή κανείς ζωντανός!!Σφάξτε ότι αναπνέει...λέγει Κύριος.

¨ότι πυρ εκκέκαυται εκ του θυμού μου, καυθήσεται έως Άδου κάτω,καταφάγεται γήν και τα γεννήματα αυτής,φλέξει θεμέλια όρεων.Συνάξω εις αυτούς κακά και τα βέλη μου συντελέσω εις αυτούς...οδόντας θηρίων απαποστελώ εις αυτούς μετά θυμού συρρόντων επί γήν¨ (Δευτ.ΛΒ΄22-25)

¨μεθύσω τα βέλη μου αφ΄αίματος και η μάχαιρά μου φάγεται κρέα,αφ΄αίματος τραυματιών και αιχμαλωσίας,από κεφαλής αρχοντών εχθρών¨ (Δευτ.ΛΒ΄42)

Τί να σχολιάση κανείς;

¨και εγεννήθησαν οι πεσόντες εν τη ημέρα εκείνη από ανδρός και έως γυναικός δώδεκα χιλιάδες,πάντας τους κατοικούντας Γαι πλην των κτηνών και των σκύλων...κατά πρόσταγμα Κυρίου.¨ (Ιησούς Ναυί Η΄25-27)

12.000 άνδρες και γυναίκες σκοτώνονται...κατα πρόσταγμα κύριου Γιαχβέ.

¨και ελάλησε Κύριος προς Μωυσήν λέγων εκδίκει την εκδίκησιν¨ (Αριθμοί ΛΑ΄1)

Τι να πει κανείς. Τα λεγόμενα του Εκδικητικού Θεού.

¨και πατάξεις τον Αμαλήκ και Ιερίμ...και εξολοθρεύσεις αυτόν και αναθεματιείς αυτόν και πάντα τα αυτού και ου φείση απ΄αυτού και αποκτενείς από ανδρός έως γυναικός και από νηπίου έως θηλάζοντος και από μόσχου έως προβάτου και από καμήλου έως όνου¨ (Βασιλειών Α.ΙΕ΄3)

Εξολόθρευσι πάντων,μηδέ εξαιρουμένων μόσχων,προβάτων,καμήλων και όνων....Ο Γιαχβέ διατάσσει μέχρι και την σφαγή ΝΗΠΙΩΝ και θηλαζόντων βρεφών(!!!)

¨διότι ΘΥΜΟΣ Κυρίου επί πάντα τα έθνη και ΟΡΓΗ επί τον αριθμόν αυτών του απολέσαι αυτούς και παραδούναι αυτούς εις ΣΦΑΓΗΝ.οι δε ΤΡΑΥΜΑΤΙΑΙ αυτών ριφήσονται και οι νεκροί,και αναβήσεται αυτών η οσμή,και βραχήσεται τα όρη από του αίματος αυτών¨ (Ησαίας ΛΔ΄2)

Ούτε στους τραυματίες δε δείχνει έλεος ο Θεός τους.....η ατμόσφαιρα θα μυρίζη από τα πτώματα,τα βουνά θα γεμίσουν με αίματα....(!!)

¨κόψει Κύριος πάντας τους λαούς,όσοι επεστράτευσαν επί Ιερουσαλήμ τακήσονται αι σάρκες αυτών εστηκότων αυτών επί τους πόδας αυτών,και οι οφθαλμοί αυτών ρυήσονται εκ των οπών αυτών,και η γλώσσα αυτών τακήσεται εν τω στόματι αυτών¨ (Ζαχαρίας ΙΔ΄12)

Ο Γιαχβέ θα ¨κόψη¨ όλους τους λαούς....σάρκες και γλώσσες θα λιώσουν(!!) τα μάτια τους θα πεταχτούν έξω από τις κόγχες τους(!!!)

¨και πατάξω πάντας τους κατοικούντας εν τη πόλει ταύτη,τους ανθρώπους και τα κτήνη,εν θανάτω μεγάλω και αποθανούνται¨ (Ιερεμίας ΚΑ΄6)

Μανία με τα κτήνη....Και καλά οι άνθρωποι...τα ζώα τι του έφταιγαν;...ο δε θάνατος θα είναι...μεγάλος(!!!)

¨Ούτως είπε Κύριος ο Θεός Ισραήλ.λάβε το ποτήριον του οίνου του ακράτου τούτου εκ χειρός μου και ποτιείς πάντα τα έθνη,προς α εγώ αποστέλλω σε προς αυτούς,και πίονται και εξεμούνται και εκμανήσονται από προσώπου της μαχαίρας,ης εγώ αποστέλλω ανά μέσον αυτών¨ (Ιερ.ΛΒ΄1-2)

¨ότι οργή Κυρίου εξήλθε θυμώδης,εξήλθεν οργή στρεφομένη,επ΄ασεβείς ήξει.ου μη αποστραφή οργή θυμού Κυρίου,έως ποιήσει και έως καταστήση εγχείρημα καρδίας αυτού¨ (Ιερ.ΛΖ΄23-24)

οργή....θυμός.....συνήθεις εκδηλώσεις του χριστιανικού θεού

¨Θεός ζηλωτής και ΕΚΔΙΚΩΝ Κύριος, εκδικών Κύριος μετά θυμού, εκδικών Κύριος τους υπεναντίους αυτού και εξαιρών τους εχθρούς αυτού¨ (Ναούμ Α΄2)

ζηλιάρης,εκδικητικός,θυμωμένος και δολοφόνος.....